και τώρα που ελπίζω να έχω τη προσοχή σας, επιτρέψτε μου να σας παραθέσω τον παρακάτω διάλογο, αφού σας περιγράψω που έλαβε χώρα:

Είχα πάει να πλύνω το αμάξι σε ένα πλυντήριο κοντά στο σπίτι μου. Προσπαθώντας να να συννενοηθώ μεταξυ αγγλικών ελληνικών και ελάχιστων βουλγάρικων με ένα από τα παιδιά που με εξυπηρέτησε κατευθείαν και μου έδειξε που να αφήσω το αμάξι για να το πλύνουν, ήταν ένας υπάλληλος εκεί που άκουσε τη κουβέντα και μετά το καφέ που πήρα για να πιω όσο περίμενα, με ρωτάει στα ελληνικά:

-Βλέπω έχεις βουλγάρικες πινακίδες και αυτοκόλητο στάθμευσης.

-Ναι, του λέω. Έφυγα από Ελλάδα και μένω εδώ τώρα…

-Καλως ήρθες στη χώρα μας τότε, μου απαντά… Πως σου φαίνεται η πόλη μας;

-Μια χαρά φίλε μου του απαντώ! Ηρέμησε το κεφάλι μου… Οι άνθρωποι είναι φιλικοί, ευγενικοί, εξυπηρετικοί… Μιλάς καλά ελληνικά βλέπω, ήσουνα Ελλάδα;

-Ναι. 5 χρόνια μου απαντάει… Αλλά δεν μπορούσα να μείνω εκεί. Αν δεν είσαι στη πατρίδα σου, να έχεις τους φίλους σου, την οικογενειά σου… Δε γίνεται μου λέει…

-Κατσε μισό λεπτό του λέω αφελέστατα όπως αποδείχτηκε… και εγώ δεν έχω τους φίλους μου εδώ αλλά μου αρέσει που είμαι εδώ… Δε νιώθω να μου λείπει κάτι… Ίσα-ίσα που νοιώθω πολύ καλά και ας είμαι σε άλλη χώρα…

-Ναι μου λέει αλλά εσύ ήρθες στη βουλγαρία… Στην Ελλάδα σε δείχνουν έτσι (έκανε μια κίνηση δείχνοντας με το δείχτη του χεριού του) και λένε : Να αυτός είναι Βούλγαρος… Γιατί; Εδώ εμείς δεν είμαστε έτσι… Έτοιμος, μου λέει, καλές δουλειές να έχεις…

Αυτή τη φορά δε θα χρησιμοποιήσω δεύτερο πλυθηντικό αλλά πρώτο… Πόσο καραγκιόζηδες είμαστε σαν λαός τελικά… Είμαι σε μία πόλη 25.000 κατοίκων και όπου και να έχω πάει, με έχουν εξυπηρετήσει, με έχουν βοηθήσει, πολλές φορές προσπαθώ να αφήσω φιλοδώρημα και με κυνηγάνε να μου δώσουν τα ρέστα και ποτέ δεν ένιωσα επάνω μου ένα «στραβό» βλέμμα…

Δε ξέρω αν φτάσατε στο σημείο της αυτοκριτικής και αν πιστεύετε πως υπάρχει λόγος να τη κάνετε, αλλά για μένα έφτασε η ώρα… Ξέρω πλέον πως οφείλω πολλά συγνώμμη σε πολλούς ανθρώπους που συναναστράφηκα τόσα χρόνια και τους έβλεπα σα παιδιά κατώτερου θεού. Γιατί εγώ ήμουν Έλληνας και αυτοί έκαναν τις δουλειές που εμείς απαξιώναμε και αρνούμασταν να αναλάβουμε… Γιατί εγώ μίλαγα ελληνικά και αυτοί έκανα συντακτικά λάθη και εκνευριζόμουν…

Γιατί… Ήμουνα Ηλίθιος….

Τον ευχαρίστησα στα βουλγάρικα, πλήρωσα το αστρονομικό ποσό των 5 λέβα (2,5 ευρώ), μπήκα στο αμάξι και άνοιξα την οροφή να φύγω.

-Περίμενε!!! μου λέει. Τώρα που άνοιξε η οροφή φάνηκε ένα σημείο που δε φαινόταν πριν. Κάτσε να το καθαρίσουμε. Άλλη φορά να μας το ανοίγεις πριν να φύγεις να το καθαριζουμε, μου είπε χαμογελαστα… Καλημέρα!

Παναγιώτης Γ. Κορφοξυλιώτης

Advertisements