Λόγω κυριακής ας αμπελοφιλοσοφήσω ελαφρώς… Θα ξεκινήσω αναφέροντας έναν διαδικτυακό φίλο τον Αντώνη. Ο Αντώνης που λέτε, παιδί εργατικό και με τις ανάλογες σπουδές πάνω σε κάτι που αγαπούσε, τη ζαχαροπλαστική και προς τιμή του είχε γυρίσει όλη την Ελλάδα και είχε δουλέψει από μικρά μαγαζιά μέχρι μεγάλα ξενοδοχεία. Είχε αντιμετωπίσει απο αρκετούςεπιχειρηματίες το «έναντι στο έναντι» και τα 500 ευρώ με 12 ωρα ανασφάλιστης εργασίας… Ήταν ένας από αυτούς που κοντραριζόμαστε προεκλογικά. Βέβαια, πάντα υπήρχε σεβασμός και από τις δύο μεριές έστω και αν υπήρχε η δικαιολογημένη αγανάκτηση, ειδικά από μέρους του. Πόσο μάλλον όταν έβλεπε τη φωτογραφία μου με το πούρο. Θεωρούσε όπως και πολλοί άλλοι που κοιτούν την επιφάνεια -αν και αυτός δεν έμεινε σε αυτή και τον ευχαριστώ,- πως όποιος φοράει γραβάτα είναι βολεμένος και «έχων». Βλέπετε η πολιτική του καφενείου του Σύριζα αυτό είχε περάσει στον κόσμο. Όλοι οι επιχειρηματίες που πλήρωναν τεράστιες ασφαλιστικές εισφορές, μεγάλη φορολογία, βρίσκανε εμπόδια παντού, ΗΤΑΝΕ ΕΧΘΡΟΙ του λαού…. βολεμένοι, έχοντες, γερμανοτσολιάδες, πουλημένοι και φασίστες… Περάσαμε αρκετές ώρες μιλώντας είτε μεσω messenger είτε μέσω σχολίων. Είχε φανατιστεί από τους επικίνδυνα ηλίθιους καφενόβιους αριστερούς που γύρναγαν όλη την Ελλάδα και δηλητηρίαζαν το κόσμο δημιουργώντας μία αδικαιολόγητη -για μια δημοκρατική κοινωνία- πόλωση. Θυμάμαι, το βράδυ του δημοψηφίσματος, μου έγραψε στο messenger: 

-Για μερικές μέρες δε θα πειραχτείς που θα σου τη λέω εεεε????
Του απάντησα:
-Περίμενε μερικές μέρες… Μη βιάζεσαι, γιατί τα γραπτά μένουνε….
Αυτή ήταν η τελευταία φορά που άκουσα τον φίλο μου τον Αντώνη…. Όπως και άλλους αλλά θέλω να σταθώ μόνο σε αυτόν προς το παρόν. Ο Αντώνης διέγραψε το προφίλ του και εξαφανίστηκε… Πολλοί θα πείτε: Ε και τί έγινε… Θα πάρουμε το facebook σοβαρά; Θα μου επιτρέψετε όμως να διαφωνήσω.
Πάρα πολλά νέα παιδιά νιώθουν πως προδόθηκαν. Ντρέπονται να αντικρύσουν αυτούς με τους οποίους διαφωνούσαν. Νιώθουν πως χρησιμοποιήθηκαν και το να σε χρησιμοποιούν, είναι χειρότερο από το να σε ξεγελούν…
Καταλήγοντας θα ήθελα να πω πως πιστευω πως δε πρέπει να «χτυπάμε» αυτούς που είναι πεσμένοι. Τα νέα παιδιά 20-30 έχουν χάσει το δρόμο τους και αν υποτίθεται πως είχαμε δικιο εμείς, πρέπει να τους δώσουμε το χέρι και να τους πούμε πως πρέπει να πορευτούμε όλοι μαζί αντί να στρεφόμαστε εναντίον τους και να τους κουνάμε το δάχτυλο… Άραγε πόσο σωστό είναι όταν κάποιος πέσει στο δρόμο να κάθεσαι απο πάνω και να του λες: στα έλεγα εγώ ότι εκεί είχε λακούβα αλλά δεν άκουγες, αντί να του δώσεις το χέρι να σηκωθεί? Κάποια στιγμή θα το κάνει και αυτός… Και αν δε το κάνει αυτός, θα βρεθεί κάποιος άλλος… Έτσι είναι η ζωή…
Λέμε στους άλλους πως δε πρέπει να ψάχνουν για μεσσίες και πρέπει να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους… Μήπως όμως και εμείς κάνουμε το ίδιο στην αντίθετη πλευρά?
Διαφωνούσα με τον Αντώνη, τσακωνόμουν και μόλις μιλήσαμε επι προσωπικού, είδα έναν άνθρωπο με πείσμα, με όνειρα, με όρεξη για τη ζωή, με στόχο να ανοίξει κάποια στιγμή το δικό του μαγαζί κάτι το οποίο είχε σκεφτεί και σχεδιάσει με κάθε λεπτομέρεια…
Τι με έφερε άραγε εμένα ως εδώ και μου δίνει δύναμη να συνεχίσω; Το πείσμα μου, τα όνειρα, η όρεξη για δημιουργία και τη ζωή και ένας στόχος….
Συνειδητοποιώ τώρα πως ο Αντώνης και εγώ δε διαφέρουμε καθόλου… Πως έγινε και βρεθήκαμε σε αντίπαλα στρατόπεδα; Έπρεπε να τον ακούγατε με τι ενθουσιασμό μου μίλαγε για τη δουλειά του. Εκείνη την ώρα δε το κατάλαβα… Τώρα, πραγματικά τον θαυμάζω…Τώρα βλέπω πως απλά ήταν ίδιος με μένα. δεν ήθελε κάτι διαφορετικό από εμένα… Ούτε εγώ κάτι διαφορετικό από αυτόν…
Και αν ακόμη κάποιοι διαφωνειτε με τα παραπάνω, να σας υπενθυμίσω πως τόσα χρόνια ψηφίζαμε και κάναμε λάθος… Τόσα χρόνια ζούσαμε από μια οικονομία – φούσκα και κάναμε λάθος… Τώρα έκαναν κάποιοι άλλοι…
Κανείς ποτέ δεν μας έμαθε για επιχειρηματικότητα, οικονομία, εργατικότητα, τιμιότητα, ανταποδοτικότητα, αξιοκρατία και τόσα άλλα… Μεγαλώσαμε και μεγαλώνουμε δημόσιους υπάλληλους… Και αν κάποιοι από εμάς ήταν τυχεροί και αφυπνιστήκανε λόγω καταστάσεων, οικογένειας ή από ότιδήποτε άλλο, οι περισσότεροι δεν είχαν αυτή τη τύχη.
Κάποτε είπα σε ένα πολυ καλό μου συνεργάτη και φίλο πως είναι καιρός για συνεργασίες. Ίσως αν το επεκτείναμε αυτό σε όλους τους τομείς, αυτος ο κόσμος να γινόταν καλύτερος… Ίσως…
Φίλε Αντώνη, όπου και να εισαι σου εύχομαι να τα καταφέρεις γρήγορα -γιατι το ότι θα τα καταφέρεις είναι σίγουρο- να ανοίξεις το μαγαζί που ονειρεύεσαι. Και θα πάει καλά ρε φίλε γιατί θα έχει εσένα ιδιοκτήτη! Γιατι αγαπάς τη δουλειά σου και δε συμβιβάζεσαι με τη μετριότητα… Ελπίζω να ξανάρθεις σύντομα στη παρέα μας και θα χαρώ αν κάποια στιγμή διασταυρωθούν και πάλι οι δρόμοι μας και περνάει από το χέρι μου να σε βοηθήσω να φτάσεις πιο γρήγορα το στόχο σου….
Καλή επιτυχία!!! Και μη φοβάσαι τίποτα!Το έχεις, μη μασάς… Προχώρα…

Παναγιωτης Γ. Κορφοξυλιώτης

Advertisements