Όταν έμενα Αθήνα είχα ένα από τα 32 διαμερίσματα σε μία πολυκατοικία. Λόγω του ότι ήταν στο κέντρο, η διαχείριση των κοινοχρήστων, είχε ανατεθεί σε εταιρεία, όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια. Τα κοινόχρηστα ως γνωστών, εκδίδονται στο όνομα του ενοικιαστη.

Από τα 32 διαμερίσματα λοιπόν, πλήρωναν τα 16 κάθε μήνα και άλλα 5 «κλειστά» μια φορά στα 2-3 χρόνια, μιας και ούτε αυτα μπορούσαν να βγουν σε πληστηριασμό βάση της νομοθεσίας.

Όπως ήταν λογικό η εταιρεία διαχείρισης δε θα έβαζε από τη «τσέπη» της για να καλύψει τα διαμερίσματα που δε πλήρωναν.

Οπότε τι γινόταν: Κάθε μήνα το κάθε διαμέρισμα χρεωνόταν με αύξηση αποθεματικού, για να καλύψει τα υπόλοιπα που δε πλήρωναν. Όταν δε ο ενοικιαστής εξαφανιζόταν, η κατάσταση χειροτέρευε. Όταν κάναμε συνέλευση το τελευταίο χειμώνα που ήμουν Ελλάδα για το αν θα ανάψουμε τα κολοριφέρ, το μόνο που καταφέραμε ήταν μέσα σε 4 μήνες να κατεβάσουμε το αποθεματικό πληρώνοντας ΠΑΛΙ για τους υπόλοιπους.

-Απαράδεκτο;

-Πως θα χαρακτηρίζατε αυτόν που ζούσε και ζεσταινόταν εις βάρος μου αν συζητάγαμε σα φίλοι;

-Πως θα αποκαλούσατε κάποιον πουμου στερεί χρήματα που θα μπορούσα να επενδύσω στη δουλειά μου π.χ. για να βγάλω περισσότερα ή για να προσλάβω κάποιον;

-Θα χαρακτηρίζατε δίκαιο αν σας έλεγα πως πλήρωνα 40% παραπάνω κοινόχρηστα γι αυτό το λόγο;

-Πως θα χαρακτηρίζατε τον ενοικιαστή που ζει εις βάρος των άλλων;

-Μπαταχτζή;

-Απατεώνα;

-Λαμόγιο;

Είμαι σίγουρος πως σε μία μεταξύ μας φιλική κουβέντα, θα χρησιμοποιούσατε κάτι από τα παραπάνω….

-Αλλά περιμένετε μισό λεπτο…

-Ίσως σε κάποιο διαμέρισμα, ήτανε μια άνεργη οικογένεια με δυο παιδια.

-Ίσως σε κάποιο άλλο ήταν ένας επίσης κακόμοιρος μετανάστης που δεν έχει χαρτια…

-Ίσως σε κάποιο άλλο ήταν μια γιαγιά που της έκοψαν τη σύνταξη και δεν της έφταναν για τα φάρμακα…

-Ίσως σε ένα άλλο διαμέρισμα μία διαζευγμένη μάνα μεγάλωνε 2 παιδιά μόνη της…

-Ίσως στο παραδίπλα, ήταν ένας πρώην επιχειρηματίας που έκλεισε το μαγαζί του…

-Ίσως ο κυρ Μήτσος, έχασε τη γυναίκα του πριν 3 μήνες και είχε γράψει 2 σπίτια στα παιδιά του και τώρα δεν τον κοιτά κανεις…

Τώρα άγγιξα τις ευαίσθητες χορδές σας…

Μήπως, σκέφτεστε πως ίσως βιαστήκατε να συμφωνήσετε με τους παραπάνω χαρακτηρισμούς;

-ΚΑΚΩΣ!!!

Η αριστερή μαλακία που μας δέρνει τόσα χρόνια, έχει επιβάλει με τσαμπουκά αυτή τη νοοτροπία και δημιουργεί μπαταχτζήδες, που ζουν σα παράσιτα εις βάρος των υπολοίπων!

-Στη ΔΕΗ, στις πολυκατοικίες, στα ΜΜΜ, και το τελευταίο αλλά σημαντικότερο, όλων, στο κράτος. Γιατί το κράτος δεν είναι μια αόριστη έννοια. Το κράτος είμαστε εσύ και εγώ. ¨ΟΛΟΙ μας… Ο καθένας συνεισφέρει ανάλογα με τις δυνάμεις που έχει και περιμένει ανταπόδοση σε βασικά και συνταγματικά δικαιώματα του:

-Ασφάλεια

-Παιδεία

-Υγεία

-Έργα υποδομών και βελτίωση υπηρεσιών

Ξαναδιαβάστε τα παραπάνω!

Άλλη μία φορά παρακαλώ!!!

Εφόσον ένα κράτος έχει καλύψει αυτούς τους 4 τομείς και έχει πλεόνασμα, μπορεί να κάνει όπως οφείλει, κοινωνική πολιτική και μόνο τότε… Όπως και εγώ αν η δουλειά μου πήγαινε καλά, θα μπορούσα να βοηθήσω την άνεργη οικογένεια. Από επιλογή μου όμως… Στην Ελλάδα φτάσαμε να μην έχουμε πλέον τίποτα από αυτά, για να πληρώνουμε τους διάφορους μπαταχτζήδες, με οποιαδήποτε μορφή…

Όσο παράλογο λοιπόν είναι να με επιβαρύνουν όλοι αυτοι στα κοινόχρηστα στο σπίτι μου και να με κάνουν και εμένα κακοπληρωτη κάποια στιγμή, τόσο παράλογο είναι ένα κράτος να φορολογεί αυτούς που παράγουν πλούτο, για να δώσει ΕΚΑΣ, επιδόματα και συντάξεις σε αυτούς που δε συνεισφέρουν στην οικονομία.

Ακούγεται σκληρό, αλλά είναι η πραγματικότητα.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων δε μπορουν να κάνουν την αντιστοιχία στο μυαλό τους και να καταλήξουν σε αυτό το συμπέρασμα. θα δεις πολλούς από εμάς που ενώ φορολογούνται εξαντλητικά, να λένε:

-Και τι θα κάνει η καυμένη η Γιαγιά; -Θα πεθάνει; -Να τη σκοτώσουμε;

Και όμως… Το να σε υπερ φορολογεί ένα κρατος χωρις να μπορείς να αντιδράσεις, είναι σαν να μπώ έγω στο σπίτι σου με ένα όπλο και να σου πω:

– Δώσε μου τα 2/3 από τα φαγητά που έχεις γιατί έξω, μερικοί πεινάνε!

-Δώσε και τα 2/3 των χρημάτων που έχεις στο πορτοφόλι σου γιατί έχουμε άστεγους και πρέπει να τους βάλουμε σε σπίτια.

Πως θα σας φαινόταν αυτό;

-Γιατί αυτό είναι που γίνεται τα τελευταία 6 χρόνια…

Δε ξέρω λοιπόν αν το παρατηρήσατε, αλλά είμαστε μια άφραγκη ατμόσφαιρα. Όσο μιλάς για τη γιαγιά, πρέπει τουλάχιστον να καταλαβαίνεις πως όταν την υποστηρίζεις, επιτιθεσαι στη τσέπη σου…

Όσο μιλάς για επιδόματα στον άνεργο, δε πρόκειται να πάρεις ανάσα για να δημιουργήσεις κάποια θέση εργασίας γι αυτόν.

Όσο μιλάς για τον πολύτεκνο με τα 5 ή 6  παιδιά επιτίθεσαι στον εαυτό σου, που έκανες ένα παιδί με οικογενειακό προγραμματισμό και αίσθημα ευθύνης.

Όσο μιλάς για την οικογένεια που είναι άνεργη και δε πρέπει να της κόψουν του ρευμα, εσύ θα πληρώνεις ακριβότερα το δικό σου…

Γιατί τα δανεικά τέρμα… Ακόμα και να υπήρχαν, κάποια στιγμή θα έπρεπε να τα εξοφλήσεις…

Εκτός αν αντί να σε αφήσουν να δημιουργήσεις πλούτο και θέσεις εργασίας, προτιμάς να σε αρμέγουν μέχρι… να ματώσεις… και τότε….

Η γριά θα έχει σίγουρο τέλος και εσύ… το δικό της….

Παναγιώτης Γ. Κορφοξυλιώτης

 

 

Advertisements