Φίλοι μου συνομίλικοι,

Προσέχτε γιατί γίνεστε σαν τους γέρους που μας έβλεπαν με το ζελέ στο μαλί, τις wehrmacht μπότες, τα μπουφάν fly και perfecto, να βγαίνουμε με τα κορίτσια μας και να φιλιόμαστε στη μέση του δρόμου και κουνούσαν το κεφάλι επιδοκιμαστικά κάνοντας τσ, τσ, τσ, συμπληρώνοντας μεταξύ τους: -Όταν ήμασταν στην ηλικία τους, αν το έκανες αυτο, σε πήγαινε ο χωροφύλακας μέσα για προσβολή της δημοσίας αιδούς….

Φίλοι μου, συνομίλικοι, μικρότεροι και μεγαλύτεροι:

-Έχετε φανταστει πόσο γελοίοι φαντάζουμε στα μάτια των 18άρηδων με τα κουστούμια και τις delsey και samsonite τσάντες μας;

-Ξέρετε πόσο βλάκες μας περνάνε που κλεινόμαστε από το πρωι μέχρι το βράδυ σε ένα γραφείο;

-Ξέρετε πόσο ηλίθιο θεωρούν το άνοιγμα ενός μπουκαλιού σε cocktail bar, όταν μπορουν με τα ίδια λεφτά, να ανοίξουν 3 μπουκάλια κρασί σε μαγαζάκι με ζωντανη μουσικούλα στα εξάρχεια ή στους αμπελοκήπους;

Συμπέρασμα:

-Αφήστε τα παιδιά να κάνουν ότι γουστάρουν (στα πλαίσια της νομιμότητας φυσικά) αφου τα κάνει να χαμογελάνε… Μη τα πιέζετε να μεγαλώσουν και να φερθουν όπως και εμείς. Άλλωστε για να λέμε και την αλήθεια ο κόσμος που τα φέραμε, δεν είναι και ο ιδανικός. Αφήστε να προσθέσουν τις νότες και το χρώμα τους.

-Ας κυνηγούν τον πίκατσου, τον μπούλμπασαρ, ή τη barbie!

Πόσοι από εδώ στο δημοτικό και το γυμνάσιο είχατε σα δειγμα πλούτου τα αυτοκόλητα ποδοσφαιριστών της PANINI;

-θα μεγαλώσουν και θα γίνουν κάποια στιγμή σαν εμάς…

Ήμασταν και εμεις όμως σαν αυτους:

-Χαζοχαρούμενα, με ένα 500άρικο χαρτζηλίκι και τράκα τσιγάρο από τον κολλητό,

-Ραντεβου στον ηλέκτρικό με επόμενη στάση στη πλάκα με δυο μπύρες στο χέρι και ένα σακουλάκι πατατάκια και ποδαρόδρομο, προσπερνώντας και αγνοώντας τους κουστουμαρισμένους που καθόταν στα τραπέζια. Ούτε που τους προσέχαμε… Θυμάστε;

-Με τις μαυροδάφνες μας, τα τριφυλάκια μας που και που, τους χαζοτσαμπουκάδες μας,

-Τις γελοίες ατάκες πεσίματος στα κορίτσια: «Θέλεις να γίνεις το κορίτσι μου;» και «θέλεις να τα φτιάξουμε;»

-Δεν ήμασταν καλύτεροι στην ηλικία τους. Απλά μετά απο τόσα χρόνια, έχουμε ωραιοποιήσει καταστάσεις στο μυαλό μας και τις θυμόμαστε με νοσταλγία…

-Μη τους χαλάτε με αρνητικά σχόλια, τη νιότη τους….

-Αφήστε τους να ζήσουν…

-Αφήστε τους να ονειρευτούν…

-Πότε καθίσατε να μιλήσετε με εικοσάχρονο παιδί χωρις ύφος δασκάλου αλλά με διάθεση μαθητή;

-Αν το κάνετε θα εκπλαγείτε….

Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από ένα παιδί που χαμογελά, ονειρευεται και έχει όλη τη ζωή μπροστά του….
Δοκιμάστε μια μέρα με διάθεση «χαμόγελου» να τα παρατηρήσετε… Μη μιλήσετε… Δε χρειάζονται δασκάλους… Φίλους και χώρο να ονειρεύονται χρειάζονται…
Απλά δείτε, ακούστε, χωρις να τους τον στερείτε…

-Δεν έχουν ανάγκη προστασίας τα παιδιά και καθοδήγηση προς τη θλιμμένη ωριμότητα!
Εμείς πρέπει να προσέξουμε να μη γεράσουμε! Όχι εξωτερικά αλλά εσωτερικά…
Αυτό είναι το χειρότερο….

Παναγιώτης Γ. Κορφοξυλιώτης

Advertisements