Σήμερα μου μίλησε ένας φίλος στο inbox. Ακολουθει ο παρακάτω διάλογος. Θέλω να δω πόσοι από τους χθεσινους ψυχοπονιάρηδες της συζήτησης για την εξαγορά των δανείων από τους μπαταχτζήδες, θα ντραπούν έστω και λίγο:

Γ.Γ:-Παναγιώτη επειδή χαίρομαι να σε διαβάζω σου στέλνω μια προσωπική ιστορία.

Γ.Γ: -Είμαι 47 ετών με δύο παιδιά και με δική μου επιχείρηση από το 2008 (ούτε σημάδι να είχα βάλει).

Έχω τρία πτυχία και μεταπτυχιακό και έχω εργαστεί σε υψηλοβαθμες θέσεις μέχρι και το 2007 πολύ καλά αμοιβομενος.

Ξεκινώντας από ένα απλήρωτο ΦΠΑ δεν μου καταβληθηκε από πελάτη που ουσιαστικά πτωχευσε έφτασα σήμερα με ένα τρελό αγώνα να διατηρηθεί ζωντανή η επιχείρηση μου να οφείλω πολλά και να έχω μεταναστευσει εδώ και δέκα μέρες οριστικά Γερμανία για να εργαστω (σε θέση εργάτη παρόλο που 18 μήνες έψαξα παντού…η ηλικία βλέπεις) με σκοπό να επιβιώσει η οικογένεια.

Με τα capital controls πέρυσι βρέθηκα με μια επιπλέον ζημιά άνω των 40.000€ επιπλέον δικαστικών διεκδικησεων άλλων 53000€

Δεν με φοβίζει κάτι και ας ξεκινάω από το μηδέν, όλα θα γίνουν.

Με τρελαίνει η ιδέα ότι δεν έχω χάσει δόση δανείου του σπιτιού αλλά και όλων των υποχρεώσεων μου, έχω μείνει τραπεζικά (αποταμιευση) αφραγκος και τώρα θα δωσουν λέει ρύθμιση για όλα…
και πολλοί από αυτούς είναι μαζί με τις οικογένειες τους με το επίδομα ανεργίας και το λαπτοπ αγκαλιά…

Π.Κ.: -Δεν είναι αδικία ρε φίλε αυτο;

Γ.Γ: -Εμένα μου λες που κουβαλάω οχτώ ώρες το πρωί και σερβίρω πέντε το απόγευμα για να ζήσω τα παιδιά μου;

Π.Κ: -Μπορώ να το δημοσιεύσω χωρίς όνομα?

Γ.Γ: -Ναι φυσικα.

Σημ. Γιατί, υπάρχουν και αυτοί οι Έλληνες! Αυτου το μέρος θα πάρω!
Διευθυντικό στέλεχος και πρωην επιχειρηματίας κουβαλάει κιβώτια και σερβίρει σαν δευτερη δουλειά τα απογευματα στη Γερμανία για να πληρώσει το στεγαστικό του και να στείλει χρήματα στην οικογένεια του.
Ενώ εσύ που υποστηρίζεις να αγοράσει τσάμπα ένα λαμόγιο το σπίτι του, θα βγει και θα ψηφισει αυριο τον οποιοδηποτε απίθανο του ταξει λεφτά, δραχμές και αραλίκι!
Ντρέπομαι πραγματικά…
Αλλά θα προσπαθήσω να ξεχάσω τη γελοιότητα μερικών, κρατώντας τη φράση του 47χρονου, φιλου Γιάννη:

-Δεν με φοβίζει κάτι και ας ξεκινάω από το μηδέν, όλα θα γίνουν.

Ναι Γιάννη… Όλα θα γίνουν. Από εσένα, εμένα και ανθρώπους σαν εμάς. Συνέχισε, είμαστε μαζί σου… Δείξε μας πως υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα…. Σου εύχομαι σύντομα να βρεθεις κοντά στην οικογένεια σου…

Advertisements