Η όψιμη ένωση του (κεντρώου) χώρου,θα μπορούσε να χαιρετιστεί ως επιβεβλημένη απόφαση λογικής,προ του κινδύνου της οριστικής διάσπασης ειδικά σε μία περίοδο ακραίας πόλωσης και κοινωνικής αποσύνθεσης.

Το κέντρο υπήρξε ανέκαθεν πολύφερνη νύφη τόσο για πολιτευτές που επιδίωκαν κομματική ταυτότητα χωρίς ακραία ρητορική,όσο και για τυχοδιώκτες που το χρησιμοποίησαν ως καταλύτη σε υστερόβουλες κοινοβουλευτικές συμμετοχές.

Το ίδιο ακριβώς έγινε και σήμερα.Οι κοινές αποφάσεις προσώπων, που ζουν πολιτικά με μόνη (προίκα) το κληροδότημα που απέκτησαν,δεν σηματοδοτεί τίποτε άλλο από την ιδιοτελή επιβίωση των ανεπάγγελτων γαμπρών.

Θα αρκεστούν στον ρόλο τους και στα μελλοντικά μικροπολιτικά συνοικέσια.

Ισως δεν είναι οι ιδανικοί μνηστήρες που ονειρεύτηκε κάποτε ο Α.Παπαναστασίου.

Είναι όμως σίγουρα,οι ιδανικοί και ανάξιοι εραστές στην εποχή των χαμένων αξιών.

Ειδικά αφιερωμένο στον μετατροπέα του ποταμιού σε ξεροπήγαδο και στην κυρία που άξια εκπροσωπεί τον Ολιβερ Τουίστ ενός πάλαι ποτέ 48%.

 

 

Advertisements