Άκου φίλε….
Βαρέθηκα τη μετριότητα που την προβάλλεις σαν αριστεία…
Βαρέθηκα να βρίσκεις «μεμονωμένα» περιστατικά, χειρότερα από τα δικά μας για να νοιώσεις καλύτερα με τα χάλια της Ελλάδας…
Βαρέθηκα να σε βλέπω να βρίσκεις χειρότερους από εσένα για να νοιώθεις εσύ καλύτερα…
Βαρέθηκα να σε ακούω να υμνείς τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό φέρνοντας παραδείγματα των Ελλήνων του εξωτερικού…
Βαρέθηκα να σε διαβάζω να βρίσκεις τα ελάχιστα μειονεκτήματα άλλων λαών για να τα φέρεις αντίβαρο στα δικά μας χάλια…
Όλα αυτά που σε άλλες χώρες είναι η θλιβερή εξαίρεση, στην Ελλάδα είναι ο κανόνας!
Βάση αυτής της διαπίστωσης, δε πρέπει να είσαι περήφανος για τίποτα!
 
Νοιώθεις ανώτερος επειδή κάπου άκουσες πως μία ΓΥΦΤΙΣΑ Βουλγάρα ή Ρουμάνα πούλησε το παιδί της και δε νοιώθεις άχρηστος που χώρες που βγήκαν με το χειρότερο τρόπο από κομμουνιστικά καθεστώτα σε προσπέρασαν και σου κουνάνε το μαντήλι, μη χρωστώντας πουθενά με 3-4% ανάπτυξη…
 
Νοιώθεις ανώτερος από τους αριστερούς που κλείνουν τους δρόμους, επειδή, εσύ τους έκλεισες για μία ώρα μόνο….
 
Δίνεις εύσημα στον εαυτό σου επειδή άφησες την προεδρική φρουρά να κάνει την αλλαγή της και δεν έκαψες φυλάκια…
Νομίζεις πως είσαι άριστος επειδή δεν έκαψες σημαίες της χώρας σου και της Ε.Ε….
 
Λυπάμαι φίλε για τη κατάντια μας… Και είναι «ΜΑΣ» γιατί η πλεοψηφία χαρακτηρίζει έναν λαό…
 
Όλα τα παραπάνω αδερφέ στον «αγώνα να διώξουμε τον Σύριζα», είναι αυτονόητα σε άλλες χώρες!
 
Σε άλλες χώρες ποτέ δε θα δεις κλειστούς δρόμους. Και αν κάποια στιγμή τους δεις, είναι κάτι που γίνεται μια φορά το χρόνο, προγραμματισμένα και δε παραλύει την οικονομική ζωή της χώρας ούτε ταλαιπωρεί τους πολίτες…
 
Σε άλλες χώρες δε θα δεις αυτοσχέδιες μικροφωνικές εγκαταστάσεις στη κεντρικότερη πλατεία της πρωτεύουσας και ειδικά εν μέσω της τουριστικής σεζόν…
 
Σε άλλες χώρες δε βλέπεις εμένα και εσένα να φωνάζουμε συνθήματα εκει…
Βασικά σε άλλες χώρες δε βλέπεις ούτε υποψήφιο βουλευτή να κλείνει δρόμο για ομιλία του.
 
Σε άλλες χώρες αν δε μιλάς τη γλώσσα δε καταλαβαίνεις καν ότι είναι προεκλογική περίοδος.
 
Σε άλλες χώρες κανένας υπάλληλος δε θα νοιώσει ήρωας που απλά κάνει τη δουλειά του!
 
Σε άλλες χώρες δε παραλύουν τα πάντα Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι και τριήμερα…
Σε άλλες χώρες δεν υπάρχει το «άστο γι άυριο», το «δε βαριέσαι», το «ωχ αδερφέ»…
 
Σε άλλες χώρες ξέρεις τι ώρα θα ξεκινήσεις να πας στη δουλειά σου, τι ώρα θα φτάσεις να αφήσεις το παιδί σου στο σχολείο, τι ώρα θα σχολάσεις και τι ώρα θα πας να το πάρεις διαβασμένο…
 
Σε άλλες χώρες κανένας εκπαιδευτικός δε θα νοιώσει ξεχωριστός επειδή προετοιμάζει το αυριανό μάθημα σπίτι του και ασχολείται με τα παιδιά που του έχουν εμπιστευθεί οι γονείς…
 
Σε άλλες χώρες κανένας ελ. επαγγελματίας δε νοιώθει νικητής ή χαμένος στον πόλεμο με το κράτος!
Το κράτος είναι δίπλα του όταν είναι συνεπής και απέναντι του όταν δεν είναι…
Και οι άνθρωποι απλά δουλευουν…
Χάνουν, κερδίζουν, αποτυγχάνουν, επιτυγχάνουν, απολύονται, παραιτουνται, προσλαμβάνονται ή ξεκινούν δική τους δουλειά…
 
Τα κράτη έχουν ρόλο διαιτητή και ρυθμίζουν με νόμους το ξεκίνημα και τη συνέχεια κάποιας επιχειρησης χωρίς «πατερίτσες» χωρίς τροπολογίες, χωρις διαγραφές χρεών και με ισονομία…
 
Σε άλλες χώρες κανένας υπουργός δε μπορεί να πάρει τηλέφωνο κανέναν τραπεζίτη να δώσει δάνειο σε κόμμα ή κανάλι ή επιχείρηση…
Έχουν κανόνες και αυτοί. Είναι επιχειρήσεις.
 
Δε θέλεις φίλε συναγωνιστή, λιγότερο κράτος…
Θέλεις αλλαγή του Πατερούλη.
Θέλεις να αλλάξεις απλά φοροεισπράκτορα!
Νοιώθεις ασφάλεια με κάτι οικείο σε εσένα…
Το δικό σου χρώμα…
Η παιδεία και ο πολιτισμός σου που σε κάνουν στην Ελλάδα να νοιώθεις ξεχωριστός, για όλα τους υπόλοιπους λαούς, είναι η καθημερινότητα…
 
Ξέρω… Μπορεί να περηφανευεσαι που σταματάς με το αυτοκίνητο καμμιά φορά στη διάβαση για να αφήσεις μία γριούλα να περάσει απέναντι αλλά σε άλλες χώρες, κοιτάμε τη γριούλα από το πεζοδρόμιο και σταματάμε…
 
και αυτό είναι ο κανόνας…
 
Όλα αυτά σε οποιαδήποτε άλλη χώρα… Όχι στην Ελλάδα… Εκτός φυσικά αν μιλήσουμε για την Αφρική ή την Ινδία… Αν και επειδή δεν έχω πάει εκεί, διατηρώ επιφυλάξεις…
 
Και εσύ και εγώ δεν έχουμε δικαίωμα να αισθανόμαστε ξεχωριστοί όταν κάνουμε κάποια πράγματα που σε άλλες χώρες είναι απλά και συνηθισμένα… Η καθημερινότητα…
 
Όχι λοιπόν… Δεν είμαστε συναγωνιστές… Δε θέλω να διώξω τον Σύριζα! Θέλω να αλλάξω την Ελλάδα. Θέλω να αλλάξω εσένα και εμένα! Να δώσω στα παιδιά μας ευκαιρία να γίνουν ΑΝΩΤΕΡΑ και καλύτερα από εμάς…
 
Γιατί εμείς, είμαστε λίγοι και μικροί….
 
Θες να κοιτάξεις στον καθρέφτη;
Καλώς…
Δε θες;
Πάλι καλώς…
Αναζήτησε τον επόμενο διαχειριστή της μιζέριας μας….
Με αγάπη,
 
Παναγιώτης Γ. κορφοξυλιώτης
Advertisements